niedziela, 4 grudnia 2011

Gemma Malley - Deklaracja

Autor: Gemma Malley
Tytuł: Deklaracja
Wydawnictwo: Wilga
Ilość stron: 384

     Ostatniej soboty, zupełnie bez zastanowienia sięgnęłam po Deklarację. Ostatnimi czasy w zasięgu moich rąk były tylko ciężkie lektury, toteż po zmęczeniu zarówno nauką, jak i czytaniem trudnych powieści, bez entuzjazmu sięgnęłam po tę książkę. Początkowo nieco mozolnie wertowałam strony, lecz po chwili wciągnęłam się w całą historię. Sama nie wiem kiedy przebrnęłam przez pierwsze pięćdziesiąt stron, potem kolejne i kolejne. Skończyło się na tym, że sobotni ranek, który miałam przeznaczyć na naukę biogramów artystów, przeznaczyłam dziełu Gemmy Malley. Jestem pewna, iż nie był to stracony czas, bo nie dość, że Deklaracja pomogła mi się odstresować, to pokazała świat takim, jakim nigdy nie chcielibyśmy go zobaczyć. Ostatnimi czasy nader często widzę na półkach w księgarniach oraz bibliotekach podobne antyutopijne historię, chociaż przyznam, że pierwszy raz zdarzyło mi się przeczytać jakąś w tak szybkim tempie. Bynajmniej nie była to zasługa tego, iż autorka nie ma niczego do powiedzenia, bo jest zupełnie inaczej. Widać, że posiada swoją wizję i przedstawiła ją w miarę przystępny sposób.

Akcja wyżej wymienionej książki rozgrywa się w Wielkiej Brytanii, blisko sto lat po naszych czasach. Został wynaleziony pewien lek, który jak się zdaje potrafi zatrzymać starzenie się ciała. Jednakże, jak przeczytałam w pewnym momencie (cytatu niestety zapewne nie znajdę) grawitacja nadal działa, zatem skóra musi być podtrzymywana przez odpowiednią bieliznę - trochę nie w temacie, ale teraz przypomniała mi się ta scena. W związku z niestarzeniem się społeczeństwa świat został podzielony na dwie grupy ludzi: legalnych oraz nadmiarów. Tak się składa, że Anna, bohaterka opowieści, należy do tej drugiej grupy. Mieszka wraz z innymi niechcianymi bądź odebranymi rodzicom dziećmi w zakładzie prowadzonym przez Panią Sharpe - bezwzględną kobietę, która w rzeczywistości skrywa głęboki żal. 

     Nadmiar Anna - jak mówi sama o sobie - ma piętnaście lat. Przybyła do Grange Hall jakiś czas temu i zdążyła już sobie przysposobić sympatię tutejszej kierowniczki - takie przynajmniej odniosłam wrażenie, sądząc po pochwalnych notatkach zapisywanych w dzienniku przez dziewczynę - co okazało się omyłką, o czym ku wielkiemu rozczarowaniu przekonała się w pewnym momencie Anna. Bądź co bądź, miała możliwość przekonać się o domniemanej przychylności dyrektorki (że tak pozwolę sobie ją nazwać), gdy ta powierzyła jej rolę prefekta. Od tego czasu pierwszoplanowa postać jest przekonana, że jej rolą jest zostać "przydatnym" Nadmiarem. Co zatem oznacza słowo przydatność w języku bohaterki? Jest to nie mniej, nie więcej jak niewolnicza praca, którą miałaby sprawować w domu prawowitych ludzi. 

     Wszystko toczy się monotonnym rytmem wyznaczanym przez kolejno następujące po sobie obowiązki do czasu, kiedy do ośrodka przybywa Peter - nieznośny chłopak, nie wiedzieć czemu nazywający Annę po nazwisku (Covey), co jest wystarczającym powodem do niepokoju, bowiem tacy jak ona nie posiadają ani drugiego imienia, ani tym bardziej miany rodowej. Oznajmia również, iż wie, kim są rodzice pani prefekt, czego ona sama nie przyjmuje do wiadomości - zarzeka się, że ich nienawidzi. Od tej pory bohaterowie podejmują wiele znaczących decyzji, aby doprowadzić akcję do ostatecznego - epitafium.

     Finisz powieści, szczerze powiedziawszy, nieco mnie zbił z tropu. W pewnym stopniu moje początkowe przypuszczenia się ziściły, aczykolwiek było dla mnie sporym zakończeniem to, co rozegrało się na ostatnich dwudziestu stronach. Przyznam, że autorce udało się stworzyć powieść nie tylko potrafiącą zaciekawić czytelnika niemalże od pierwszej strony, ale również sprawiła, iż zakończenie stało się swego rodzaju czymś wyjątkowym - nie każdy pisarz zdobyłby się na tak drastyczne rozwiązanie, co nie umniejsza tego, że niezmiernie mi się podobało i ostatecznie to ono warunkowało na końcową ocenę Deklaracji.

     Nie rozpisując się przesadnie, bo nie w tym rzecz, aby zaledwie parę osób przeczytało pobieżnie recenzję, pragnę rzec, że mi ta powieść się spodobała. Stanowiła miłą odskocznię po ciężkim tygodniu i przypomniała mi, dlaczego tak naprawdę lubię czytać książki - dlatego, że dorywają stopy od ziemi, sprawiając, iż przeżywam to, czego nie mogłabym przeżyć realnie. Zatem, przeczytajcie dzieło Gemmy Malley, bo zapewniam, że jest tego warte. Przyznaję, że mimo iż na początku nie byłam nastawiona do tej książki entuzjastycznie, to zrobiła na mnie niebywałe wrażenie oraz sprawiła, że jeszcze nie raz i nie dwa sięgnę po tak odprężającą lekturę.


Egzemplarz recenzencki otrzymałam od wyd. Wilga, za co serdecznie dziękuję.


     PS. To chyba pierwsza od dłuższego czasu recenzja, którą napisałam w zasadzie bez pośpiechu, jak gdybym czyniła to dla samej siebie, a nie dla was.  W dodatku pisało mi się tak lekko, jakbym robiła to jedynie w myślach, a nie na papierze (cóż, wirtualnym) - lubię to uczucie. :)

23 komentarze:

  1. Chętnie bym przeczytała.
    Pozdrawiam i dobrego tygodnia.

    OdpowiedzUsuń
  2. Uwielbiam antyutopie, więc zdecydowanie coś dla mnie ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. Nie wiem.. To raczej nie moje klimaty;)
    Najlepiej właśnie jest tak pisać- dla siebie,bez pośpiechu. Bo co to za przyjemność jak piszesz z przymusu i w ogóle?

    OdpowiedzUsuń
  4. Czytałam, bardzo, ale to bardzo mi się podobała.

    OdpowiedzUsuń
  5. Jeszcze przede mną, ale niebawem po nią sięgnę:)
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  6. Fabuła przypomina mi lekko Dzieci-Cienie, które właśnie czytam ;)
    A "Deklarację" chcę od dawna, tylko czasu nie mogę dla niej znaleźć ;/

    OdpowiedzUsuń
  7. Dla mnie to chyba nie jest odpowiednia książka. Ale recenzja ciekawa :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Na początku zachwyciłam się okładką:) Później nie potrafiłam oderwać się od książki - zdecydowanie daje do myślenia - niszczenie młodości dla własnych egoistycznych celów, ehhh, ten świat... Jestem ciekawa dalszych losów bohaterów. Z tego co się orientuję jest to trylogia( ale mogę się mylić).

    OdpowiedzUsuń
  9. Czeka u mnie na swoją kolej ;) Jestem jej bardzo ciekawa ;)

    OdpowiedzUsuń
  10. Książka już od jakiegoś czasu a mną i przyznaję, że zrobiła na mnie ogromne wrażenie. I ta okładka! ;)

    OdpowiedzUsuń
  11. Już dawno słyszałam o tej książce, ale nie miałam okazji przeczytać. Jak widzę po Twojej recenzji warta uwagi. Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  12. Czytałam przed wakacjami i bardzo mi się podobała :) Miałam nadzieję, że dość prędko znajdą się w Polsce cz 2 i 3, ale chyba się na to nie zanosi - a wielka wielka szkoda!

    OdpowiedzUsuń
  13. Po okładce nigdy bym nie powiedziała, że to antyutopia. Ale ponieważ uwielbiam książki tego gatunku (jakkolwiek dużo ich ostatnio na rynku), nie odpuszczę sobie czegoś tak nietypowego :)

    OdpowiedzUsuń
  14. Bardzo się cieszę, że tak pozytywnie wpłynęła na Ciebie "Deklaracja". Na mój umysł przeżarty książkami również działała niczym balsam.

    OdpowiedzUsuń
  15. Naprawdę widać to, że recenzja była pisana z lekkością i wielką przyjemnością. Co do książki mam tyle do przeczytania, że póki co muszę tę odłożyć na inny czas:)

    OdpowiedzUsuń
  16. Ja ostatnio nie mogę tego uczucia "złapac" i co gorsza mam wrażenie, że wpadam w jakąś schematycznośc. Dlatego żadnego robienia wszystkiego na szybko, to na dobre nie wychodzi!

    OdpowiedzUsuń
  17. Przyznam, że podczas czytania miałam ochotę kila razy rzucić książką przez pokój, ale to tylko ze względu na główną bohaterkę. Mimo to, podobnie jak Ty, odpoczęłam przy lekturze.
    Jestem bardzo ciekawa jak historia potoczy się w dalszych częściach.

    OdpowiedzUsuń
  18. Brzmi bardzo ciekawie. Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  19. Ciekawe, a i owszem. Szczególnie podoba mi się okładka.

    OdpowiedzUsuń
  20. Mam tę książkę na półce i czeka sobie spokojnie na swoją kolej. Mam nadzieję, że mnie również oczaruje. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  21. Oryginalny temat, chętnie zajrzę do niej w przyszłości.

    OdpowiedzUsuń
  22. Pani Pincent zawiaduje zakładem dla nadmiarów.u pani Sharp Anna była na praktyce:)

    OdpowiedzUsuń